Reageer! Wat ik zelf vind weet ik al, ben vooral benieuwd wat jullie vinden :)
19/08/2010
Tussentijdse jaar evaluatie.
Na bijna 5000 km gereden te hebben nu weer thuis.
Ja ja ja zohee trouwens wat heb ik een geweldig bloggemiddelde!! Zo kom ik natuurlijk nóóit bovenaan de lijst met meeste blogs!
Inmiddels zoals voorspeld studie gehaald, zelfs een waar FEESTJE gegeven. Normaal gesproken hartstikke bang en allergisch voor, steljevoor dat er niemand komt, en dat de mensen die wél komen allemaal zien dat we verder niemand is. Dramadrama nooitvanmnleven. Feestjes van anderen, hartstikke leuk. Feestjes van mezelf, nee bedankt.
Maar prins heeft me overtuigd en zo kwam er een waar afstudeer en verjaardagsfeest (ik bedoel 2 feesten in krap 2 maanden, terwijl mijn vorige gemiddelde 1 feest in 6 jaar was, dat was me iets te veel van het goede) waar er ook nog mensen kwamen. (Gigantisch deel koninklijke familie van de prins, ongelofelijk, neem een prins en je hebt er gelijk allemaal party gangers bij)
Tip voor bangefeestjesgevers met faalangst:
1 ) Zoek een prins of prinses
2) Nodig de aanhang uit.
Et voila, Tuin vol. Werkelijk heel de middag/avond mezelf een klaplong gelopen aan pizzahapjes/stokbrood/sate/ander warm voer klaarmaken (het brandalarm ging ook nog af omdat ik de vietnameze hapjes een minuut of 10 te lang in de magnetron had gedaan) (heel gek) en ook nog wijn te weinig had met de daarbij horende stress.
Ik bedoel een vriendloos feestje is niet leuk. Maar een feestje waar iedereen hem smeert omdat de alcohol op raakt ook niet. (gebeurde gelukkig niet)
Hups diploma opgehaald. Beetje gewerkt in de zomer. En toen de diplomavakantieeee. Prins had inmiddels zijn bachelor dus ook een beetje een dubbel feestje. We hebben er een centraal europa roadtrip van gemaakt. De kernwoorden
(te..) kleine tent (ik bedoel regen betekende praktisch dakloos zijn, tenzij je gezellig languit op je luchtbed ging liggen of gezellig in de auto) REGEN, veeeel prachtige steden, een lieve prins, welaf en toe kleine prinselijke irritaties, zon in het zuiden.
Berlijn, Wroclaw, Krakau (met Auswitsch), Boedapest, Kezthely aan het Balatonmeer, Duga Resa, Zagreb, Rovinj, Wenen en met het toetje Praag.
En nu sinds gisternacht thuis en ik voel me op zacht gezegd nogal merkwaardig. Vannacht werd ik paniekerig wakker met hoofdzakelijk globaal gezien deze gedachten: WAAR IS DE TENT?! en WAAR BEN IK EIGENLIJK?!!!
Nouja na een minuut drong het tot me door dat ik bij mijn prins thuis in bed lag, die aan me vroeg waar de toilettas ook al weer gebleven was.
Na 5 weken op mijn prins' lip sinds een uur of 18u weer "alleen". Beetje eng. Vooral het idee. Probeer me maar bezig te houden en er niet te veel aan te denken. Dat het nu echt over is. Dat ruim de maand vakantie waar ik eigenlijk al tijden naar toe leefde nu echt voorbij is.
Dat prins lief nu 4 dagen gaat stagelopen, lange dagen. Met daarbij nog zijn dagelijkse andere dingen, trainen voor de voetbal, wedstrijd voor de voetbal, ajax wedstrijden met de seizoenskaart niet te vergeten, eten bij paps, eten bij mams. En natuurlijk ook nog 's avonds/ 's nachts werken.
Het maakt me bang. We zagen elkaar praktisch altijd. Ook voor de vakantie, het hele schooljaar hadden we eigenlijk geen reet te doen. Ik weet in mijn hoofd dat dat ook niet gezond is, dat dat overgaat naarmate de relatie langer duurt. Alleen voelt het ergens alsof we nu achteruit gaan in de relatie, in plaats van vooruit. Een stapje terug. Al is het reuze normaal dat iedereen zijn eigen leven heeft.
Maar hem straks 2/3 avondjes/nachtjes zien maakt me benauwd en bang. Maar dit is wat hij wil. Ik heb het recht niet hem te remmen. Ik moet hem zijn vrijheid geven,
Ik ben tenslote maar zn vriendin.
Ik houd me maar aan het idee vast dat ik ook niet reuze gelukkig was op de momenten dat ik hem heeel vaak zag. MIsschien heeft het zn voordelen. Word ik weer meer onafhankelijk en blij. En waarderen we elkaars aanwezigheid meer. Dat hoop ik maar.
Vanwege de prosecco en de drukte is het jaar gevoelsmatig afsluiten een beetje aan mij voorbij gegaan.
Vandaar nu nog even een blogje om deze kleine nalatigheid toch een beetje op te heffen. Vanwege Karma of stilstaan bij je leven of levensrichtingbepalen en dergelijke.
Begin dit jaar ging ik uit huis, verkende ik in het verre Haarlem waar ik geen levende ziel kende de wereld van het "op jezelf wonen". Kreeg ik een vriend, dacht: "Eej! Wat nou alleen-zijn-gevoelens, daar heb ik totaal geen last van! Drie hoeraatjes voor mij"
Werd anderhalve maand later weer gedumpt en moest toch mijn mening herzien op de alleen-zijn-gevoelens. Mijn leven zat vol met mijn stage en in de weekenden met mijn vriendinnen en tot mijn verbazing kon ik het ook door de eenzaamheidsgevoelens na ruim een maand best leuk hebben.
Eind voorjaar haalde ik mijn stage. Op naar mijn vierde studiejaar. (moet overigens nog steeds 2 dingetjes inleveren en dit gevoel is te vergelijken met een halfjaar chronisch steentje in mijn schoen, wat blijkbaar nog steeds niet betekent heeft dat ik het daadwerkelijk alsnog ben gaan maken)
Ik was gelukkig. Ik kwam mijn huidige prins tegen, en de wereld kon niet beter. Na ongeveer twee maanden zal-ik-dit-nou-wel-doen twijfels, bleek hij echt mijn ware prins.
Eind juli vertrok ik met een vriendin 10 dagen naar portugal, werkte ik in de zomer zowel bij een strandtent als te thuiszorg (allebei verschrikkelijk) en begon mijn vierde jaar.
Waar mijn minor 1 dag school betekende en de zogenaamde "uitdaging" nog steeds niet meer betekende dan 2 dagen voor het tentamen boekjes lezen. Wederom vaste prik, maar was toch blij dat ik het na een jaar tentamenloze stage, nog kon.
Oktober brak aan. Waar ik voorheen in het najaar altijd getergd werd door sombere gevoelens en waar ik altijd dacht dat er een aanwijsbare reden was. Kwam ik nu net terug van een heerlijk weekje Wenen met mijn prins en begon het gesodemieter.
Het rare was. Zelfde patroon. Maar nu zonder reden. November als hoogtepunt, of dieptepunt, waar ik soms een dag mijn bed niet kon uitkomen en alleen maar kon huilen.
Deze trekjes vond ik ook wel enigszins psychopatisch dus besloot erop los te googelen. Een potentieel maatschappelijk werkster moet toch in ieder geval zichzélf snappen, toch?
Een lamp moest mij verlossen van de deken van somberheid die me maar bleef achtervolgen. Een lamp. * smiley met een wenkbrauw omhoog en een "euh-juist-ja" gezicht * Door mijn sceptisme heb ik niets met die info gedaan. Mocht het volgend jaar terugkomen is het een optie. Nu schijnt op dit moment buiten de zon, is de langste dag geweest en hoop ik dat het weer even klaar is.
* klopt af *
Nog even mijn wensen voor 2010. (mijn prins en ik zeiden nog tegen elkaar, je zou nu eigenlijk dit jaar op 20 oktober moeten trouwen.)
(wat overigens niets zegt over onze trouwplannen)
(gewoon een tip voor the happy couples onder jullie)
Ik hoop dat mijn lieve broertje zijn examen haalt en een goede MBO opleiding kiest die echt bij hem past en waar hij zich fijn voelt.
Ik hoop dat mijn mama zich weer lekkerder in haar vel gaat voelen en weer iets vindt om voor te leven
Ik hoop dat een vriendin haar studie haalt dit voorjaar en een goede weg kan kiezen
Ik hoop dat mijn prins zijn bachelor/bacheler/ wat zijn dit voor een vreemde onmogelijke universitaire termen?!!! haalt en zich weer lekkerder kan voelen over zijn studiegedrag.
Ik hoop dat mijn andere vriendin begin zomer de baan van haar leven vindt op een fijne plek
Ik hoop dat weer een andere vriendin rust kan vinden in haar huidige relatie zonder de stress van pakweg de afgelopen twee jaar.
Voor mezelf hoop ik dat ik afstudeer in mei, misschien een leuk plekje in Amsterdam vind en een leuke baan om mee te beginnen. Om eventueel verderop, mochten mijn prins en ik nog steeds samen zijn, de wereld over te reizen. Na mijn afstuderen is mijn leven een soort van mysterieus gat. Vrij in te vullen. Een grote kans. Maar tegelijkertijd eng omdat er zoveel 'fout kan gaan'
Hopelijk kunnen jullie ook stil staan bij een positief 2009. Waar goede dingen zijn gebeurd en waar er kansen en dromen zijn voor 2010. Of waar het afgelopen jaar weer veel geleerd is om vol goede moed aan een nieuw jaar te beginnen. Leuk trouwens dat er de laatste tijd best veel reacties zijn, erg leuk om te lezen!
adrenaline, dopamine, phenylethylamine en norepinephrine
Tegenwoordig doe ik, naast mn vaste werk, ook nog wat onzindingen voor een uitzendbureau.
Zo ook gistermorgen. Want toen stond deze dame klappertandend (is dat een woord?) met een veel te grote Flair-trui vanaf 6.45u in de onmenselijke vroege morgen, jawel, gratis flairs uit de delen op een groot station in het midden van het land.
("Goedemorgen mevrouw! Wilt u misschien een gratis flair?"
"NEE NEE NEE DAT HOEF IK NIET!! Wacht eens even? Gratis flair? O, ja, leuk!!")
Ik had die morgen bij mijn prins geslapen, omdat de verbinding vanaf Adam naar dat station wat soepeler liep dan vanaf Haarlem.
Aan het eind, om 9.15, dronken we nog wat koffie en kreeg ik een lift van de "baas" die ook naar Haarlem moest. Op de terugweg in de auto vertelde ik dat mijn prins vanmorgen helemaal had opgestaan om 5u, om koffie voor me te zetten en broodjes te smeren voor mn ontbijtje. Was het niet de allerliefste vd hele wereld?
Nadat hij eerst van verbazig bijna drie fietsers en een lantaarnpaal aanreedt, vroeg hij "hoelang heb je al wat met hem?"
(even voor de goede orde, de beste man was al over de dertig en voorzien)
Ik had al bijna vijf maanden een relatie .
"Oooooooooh, " zegtie schamper " Ja! Dan doe je dat nog! "
Nouja dacht ik. Alsof dat er iets mee te maken heeft. Ik heb gewoon een man gevonden met een geweldig groot hart, die rekening met me houdt, alles voor me doet, en gewoon de allerleukste is!
Alleen langzaam werden kwamen mijn gedachtes terug op het gevaarlijke gebied, het verschijnsel "verliefdheid" En alle biologische processen dier daarbij komen kijken. Ik zal er eens even een leuke definitie van proberen te zoeken die het allemaal een beetje verhelderd wat ik nu ga proberen te zeggen:
Verliefd en verliefdheid en de aanmaak van hormonen
Zodra je verliefd bent maken de hersenen verslavende stoffen aan zoals: adrenaline, dopamine, phenylethylamine, norepinephrine. Stuk voor stuk geven ze je ten tijde van de verliefdheid een bijzonder goed gevoel. Ze werken allemaal oppeppend en zorgen ervoor dat je barst van de positieve energie. Je voelt je door deze hormoonproductie gelukkig en zeer actief. Na een kleine 3 jaar houdt je lichaam op deze stoffen te produceren.
Effect van de verliefde emoties bij man en vrouw
(..) De verliefde man/vrouw fixeert zijn/haar volledige aandacht op de vrouw/man die hij/zij leuk vindt. De hele wereld lijkt om deze ene speciale persoon te draaien. We willen niets liever dan enkel en alleen bij de persoon zijn waar we verliefd op zijn geworden. De verliefde zal zich totaal op de persoon richten waarop hij/zij verliefd is geworden en hem of haar constant in de gaten houden. Hij /zij zal laten merken dat hij/zij werkelijk alles wat de ander doet helemaal geweldig vindt (bron: http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/relatie-en-huwelijk/32133-kenmerken-verliefdheid.html ik werd overigens bij het kopiëren 100x gewaarschuwd dat ik het niet mocht gebruiken voor andere doeleinden, dus ik ben weer een crimineel)
Goed. Even op een rijtje waarom ik mij zorgen maak.
1: Misschien komt het niet (helemaal) omdat mijn prins zo'n goed hart heeft etc, maar door de verliefdheid en de stofjes die erbij komen. Bovendien vindt hij me straks misschien een enorme saaie muts, een zeikerd, etc
2: Misschien vindt ik hem nu wel helemaal geweldig, maar 1. is het lieve gedrag afkomstig (deels) vd biologische stofjes, bovendien zie ik het natuurlijk ook rooskleuriger, aangezien ik diezelfde stofjes ook gezellig rond heb zwemmen.
Dit is allemaal nog enigszins ok, zij het niet.
DAT HET ROND DE DRIE JAAR IS UITGEWERKT!!!!!! Dit was overigens zelfs nog best optimistisch want las ook: "verliefdheidbinnen een vaste relatie duurt niet veel langer dan een goed jaar")
Oeioeioei
Wat nou als dat over is? Is dat dan waar de relaties op stuk lopen, zien wie je werkelijk bent, werken aan je relatie, sleur etc?
Is hij niet meer zo'n enorme lieverd en zet hij elke avond voetbal op? Eet ik weer volop repen chocola? Gaat hij weer 3x in de week uit met zijn vrienden?
Ik maakte zorgen. Dus belde ik een vriendin. Die zei: Je maakt je veel te veel zorgen. (Jaaha!!!) Zoiets kan je nu nog niet weten. Je hebt deze beste jongen jou kennende met je volle verstand gekozen (ik dacht, MAAR STEL NOU VAN NIET) en je moet gewoon zien hoe het loopt. Gewoon genieten.
Ja dacht ik. Ik wil gewoon niet dat het ophoudt.
Hopelijk zorgen adrenaline, dopamine, phenylethylamine, norepinephrine ervoor dat ik ook dit stukje weer wat relativeer. Al is het maar voor 1 - 3 jaar.
Het kerkhof der onopgeslagen tekst & Amsterdamse kamerambitie
Je zal het niet willen geloven, maar ongeveer een week geleden heb ik een poging gedaan tot wederom een erg inhoudsvol blog. Maar nu wilde het geval dat deze dame spontaan op een verkeerd knopje drukte. Zodat ik, terwijl ik driftig met mijn tong uit mijn mond zat te typen, ineens floep weer terug op de profielpagina kwam.
En mijn blog wederom verdwenen in.. Hoe zou je dat noemen? Het zwarte gat van on-opgeslagen tekst op het web? Op een soort van kerkhof vol met tekst die nooit iemand zou lezen.
Je snapt, na eerst mijn laptop uit het raam gegooid te hebben, een bushokje kapotgemaakt en 2 kilo ruimschoots ingeslagen pepernoten naar binnen hebben gewerkt, was ik iets gekalmeerd, maar niet erg gemotiveerd meer voor poging nummero 2.
Dus hier is hij, bij deze, de herkansing.
Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet goed meer weet waar hij over ging, behalve natuurlijk over gespreksonderwerp nummer 1 (of heet dat nu blogonderwerp) prinsen, maar eigenlijk ook over iets anders:
In ieder geval ben ik nu op zoek naar een kamer in Amsterdam. Waar ik nu op 22m2 een riante kamer op een goede locatie in haarlem heb, voor het schamelijke prijsje van €378 (kreeg toevallig vandaag een brief dat mn huurtoeslag voor 2009 was toegekend, 468, dus daar kan ik mooi van op wintersport)
Los van dit heugelijke feit, snappen jullie, dat ik nu het liefst een even grote kamer wil, voor de helft van de prijs!
Helaas is het eerder hetzelfde huurbedrag, voor de helft van de ruimte.
Huhuuu
Niet erg fijn dus. Evengoed blijf ik het fanatiek proberen en ga ik volgende week maandag kijken naar een kamer(tje..) van!! €180!! (das leuk!!) en krijg daarvoor maar liefst 9m2 (das minder leuk!!)
Maar het is dichterbij mijn fam, vrienden, school en prins, dus we wagen het erop, en voor het geld wat ik dan overhoud, kan ik mooi spiegels kopen om het allemaal wat groter te laten lijken.
Ofzo.
Werkt vast vet goed
Of niet
We gaan het meemaken! Ik ga nu maar eens knäckebrot eten, terwijl ik net hoopvol pannekoekenmix heb gekocht, maar heb eigenlijk nu gewoon HONGER en geen zin om helemaal naar de keuken te lopen, pan te pakken, beslag te maken, bakken, poeioeioei
Nee. Het wordt knäckebrot met cola light. Ik wens jullie een fijne week en gezondere maaltijd toe
Soppend en zwetend maak ik dit blogje! Dus besef even wat er allemaal voor nodig is geweest om dit te produceren!
Dag allemaal!
Ik ben net terug van mijn zonvakantie met mijn vriendin, waar we even flink gechilled (soms iets te veel naar mijn idee, maar we gingen ook naar een toeristisch strandoord, dus tja, dan kan je het verwachten) gefeest, uitgeslapen, eentonige ontbijtjes gegeten, elke avond ooooooooooverheerlijk uiteten en vant landschap genoten.
Maar. Elke ochtend werd ik wakker met de gedachte: ik mis mn prins. Elke nacht voort slapengaan, midden in een club, gewoon op het strand, in de taxi, zittend in bad. Ik mis mn prins. Maar! Jawel! Gelukkig was mijn prins de laatste dag ontzettend dichtbij (3 uur rijden huhu) en was hij, poepig alsie is, bereid om mijn kant op te komen om mij even een flinke knuffel te geven. En mijn vriendin stemde er ook nog bij in. Dus kan niet meer stuk.
Dus ik wachte. Nog 9 dagen, dan komtie. Nog 8. Nog 3. Morgen istie er.
En hij was er. Maar we renden niet naar elkaar toe zoals in de film. Hij sprong niet zijn auto uit om me op te tillen en drie rondjes te draaien, met de romantische muziek erbij fantaserend int achterhoofd.
Hij bleef in zijn auto zitten en zwaaide een beetje door het auto raampje.
Dag prins.
(En ik denken in mijn hoofd. "HALLO!! HIJ IS HELEMAAL HIERNAARTOE GEREDEN!! HOE ENTHOUSIAST KAN DIE ZIJN STOMME MUTSERIGE ZEIKERD" Ok ok. Dus wij vervolgden de weg.)
Maar. De hele tijd toch een merkwaardig gevoel. Dan keken we elkaar aan, en wist ik gewoon niets te zeggen. We hadden mekaar 10 dagen niet gezien!! (Ok wel een miljoen keer gesmst). En het was ook meer een gevoel. Of eigenlijk. Een gebrek daaraan.
Dus mijn prins vertrok, geen tranen, gewoon een knuffel en wat kussen en dat was het weer.
En ik zie mezelf nog zitten. Mijn vriendin was aan het douchen in de douche van de personeelsleden (we waren al onze kamer uit gekickt omdat het de laatste dag was en we pas heel laat op de avond vlogen). Ik zat op het kleine diepvriesje (hopend dattie het niet zou begeven door mijn gewicht) en ik dacht.
Kloenk.
Ik voel niets. Geen verdriet omdattie weg was. Geen blijdschap dattie geweest was. Alleen maar zorgen bij mijn niet- voelen.
Dus mijn prins bleef daarna nog een week. Terwijl ik die dag naar huis vloog. En hem weer een week moest missen. En nu is hij er weer over een paar dagen. En ongeveer 3 dagen terug keek ik er vreeeeeeeeselijk naar uit om hem weer te zien (wat ik ook al vreemd vond! Want toen die er was zat ik me zo gek te voelen). En nu weer een beetje een vlak gevoel.
Is dit een slecht teken? Is hij toch niet mn ware prins? Maar wil ik het gewoon te graag? Ben ik gewoon veel te veeleisend? Of te piekerig? Is mijn missen zo intens dat het mijn blije gevoel volledig overstijgt en het me daarom zo leeg laat voelen.
Zo schrijf je ongeveer elke weblog over (de grote zoektocht naar) de prins op het witte paard.
Dan val je 'even' 15 kilo af.
En gaat het ineens een stuk makkelijker om prinsen te scoren!
Zo heb ik nu weer een 'nieuwe' prins, na ook aant begin vant jaar een eerdere prins gehad te hebben. Die het na krap twee maanden niet meer aan kon & de benen nam op zijn witte edeldier.
Dus de gebruikelijke stadia's doorgemaakt. Huilen, kutvoelen, ineens beter voelen, en vervolgens weer kut om te merken dat het niet echt een representatieve fijne bui was.
Dan gaat t weer goed. Ben je op jezelf weer. (deze dame woont inmiddels al een half jaar op haar zelf. echt hilarisch om te merken dat ik ook mijn uithuisplannen hierop heb geblogd) En is daar, zowaar, een nieuwe prins.
Eentje die niet echt het hoofd op hol brengt. Geen fladderende vlinders door buik & hoofd, geen gebrek aan eetlust (helaas ). Niet het idee dat mijn leven instort zonder hem, dat hij het beste is wat me ooit is overkomen. Maar wel een mannetje die me leven aangenamer maakt.
Soms nog wel van die buien (vooral tijdens de afgelopen dagen voor de maandelijkse feestelijkheden) als HELP!!!!-HIJ-WIL-ME-NIET-MEER-DIT-WAS-HET-DAN.
Maar ook op die momenten rent ie niet gillend weg om mijn ietwat schommelende ego en zelfvertrouwen op te krikken en me te vertellen dat hij blij met me is. Dat hij om me is gaan geven. Dat hij me mist als ik er niet ben en dat hij het zo fijn vindt als ik er wél ben.
Zou dit het zijn? Een basis voor een goede relatie. Een blijvende. Met geven en nemen, wederzijds vertrouwen, klaarstaan voor elkaar.
Ik weet het niet. Ik hoop het. Heb werkelijk ook geen idee hoe dit gebrek aan? enthousiasme of geloof in de goede toekomst gebleven is. Komt het door voorgaande mannen die (bijna) even snel gingen als ze kwamen. Komt het door mijn nieuwe prins? Of word ik gewoon wijzer.
Aangezien er toch niemand is die dit leest (excuus voor degene die dit tóch leest, dus correctie: niemand met uitzonderingen!) hier even het meest kansloze logje van de maand:
Waarom de persoon op wie ik (om onbegrijpelijke redenen) even tijdelijk een crush heb, totaal de moeite waard niet is:
- met stip op 1: hij gaat over twee maanden voor vijf maanden naar een ver oord voor stage
- hij is niet geinteresseerd
- hij neemt totaal geen initiatief
- hij zooit met een ander stom wijf
- hij is oppervlakkig
WAAROM??!! vind ik hem dan leuk terwijl mijn verstandelijke eisen echt totáál het tegenovergestelde inhouden:
- inhoud
-interesse
-toekomst
Halloo?! Alleen maar uit wanhoop. Pure wanhoop. Te genant voor woorden.
Sja, zo blog je vier maanden niet, en zo 2x op één dag. We houden er zo een beetje variatie in!
Goed, wat ik nodig kwijt moet, aan mezelf:
--> Denk je aan hem, sla jezelf met een grijpklaar-hard voorwerp! Het-Heeft-Geen-Enkele-Zin
--> Het is een sukkel, het is voor hem puur en alleen vermaak, zomaar, voor de lol, en straks, hupsakee, weg ermee.
--> Willen we dat? NEE, want je kan veel en veel beter krijgen! En dat die persoon nog niet langskomt, dat is even dikke pech, maar hij komt wel!
--> Dus, ondanks allerlei driften om wéér contact te zoeken, doe je dat nu eens lekker niet! Want je wilt het nú, maar op de lange termijn heb je er he-le-maal niets aan,
--> Kijk, als jij je wilt vermaken, prima, doe je ding, maar zorg er dan wel voor dat je geen gevoelens gaat krijgen. Verbindt er geen waarde aan, laat je humeur er niet door bepalen, en deze is vooral van toepassing
--> HOU OP MET DAT ACHTERLIJKE OBSESSIEVE GEDOE!
--> Je weet inmiddels dat dat (ook bij redelijk normale exemplaren) niet, maar dan ook écht NIET werkt! Je jaagt ze allemaal weee-heeg, met dat idiote geclaim, gezeur, en de ik-gooi-mezelf-gewoon-continu-in-de-uitverkoop-houding
--> Tis nu gewoon klaar, afgelopen, mooi geweest. Er wordt GEEN contact meer gezocht. En probeer hem ook zo snel mogelijk uit je hoofd te krijgen, want daar word je uiteindelijk ook niet vrolijk van.
Dag in, dag uit, nam ze zich voor dat ze alleen maar haar zinnen zou zetten om écht leuke jongens. Iemand naar wie ze op zoek was, bij wie ze zich gewoon prettig voelde en waarvan haar verstand ook wíst dat er potentie in zat..
Maar, om de één of andere mysterieuze reden:
LUKTE DIT NOOIT!!!!
Is er misschien iemand, íemand, die mij kan vertellen watvoor psychologische verklaring erachter het feit zit dat ik alléén maar val voor botte eikels, en ik keihard wil wegrennen voor de heren die wél de goedkeuring van mijn verstand verdienen..
Als ik dit zo typ lijkt het er gewoon op alsof ik dus ergens helemaal niet wil dat er potentie in zit. Maar het gekke is, dat ik dus wel wil. Denk ik?
Dat ben ik! De complimentjes vliegen me om mijn oren, ik voel me o-zo lekker en ik heb ook niet meer te klagen over het gebrek aan mannelijke aandacht Hihiiii! Mijn excuses dat ik zolang van de aardbodem verdwenen was, maar soms heb ik gewoon van die weblog-buien, en soms echt totaal niet (dat blijkt wel..)
Maar ik zit momenteel even in een afval-dip!
Iedereen om me heen zegt dat ik moet ophouden met lijnen! Dat het wel goed is zo. Maar ik vind het helemaal niet goed! Overal zitten nog kwabjes en vetjes! En dat is niet omdat ik inmiddels één of andere eetstoornis heb (al zou ik dat natuurlijk niet weten van mezelf als ik dat wél had) maar er zitten gewoon ECHT nog vetjes en kwabjes!
En nu we toch bezig zijn, kunnen we net zo goed nog even doorgaan nietwaar.
Maar, dankzij al de aardige reacties dat ik er wel dun genoeg uit zie zo, dit weekend bedacht dat ik wel even ietsie meer mocht eten.
Nou, ga maar weg met je ietsie --> Net een hele rol theebiscuit EN IK HOU GEENEENS VAN THEEBISCUIT!
Het stomme is ook nog dat ik voor mijn lijnfeest helemaal niet van die buien had! Ik had gewoon dat ik chronisch aan de slechte dingen zat (dat rijmt!), maar ik was niet steeds bezig met het wel en niet eten!
En nou echt con-ti-nu. Als ik wakker word spring ik uit blijheid uit mijn bed, want ik mag eten, rond een uur of vijf huppel ik naar de winkel, want ik mag mijn calorieaantal opmaken voor mijn avondeten, en ná mijn avondeten ben ik zo kribbig alst maar kan, want ik heb net mijn dagcalorietjes naar binnen gewerkt en mag dus helemaal níets meer eten..
Dat slaat toch nergens op!
En mijn idee om dit weekend 'gewoon' te eten was ook niet bepaald succes *denkt gefrustreerd aan de honderdvijftien ranzige biscuitjes die momenteel op weg zijn naar buik&billen*
Morgen maar een yoghurtdagje. En een plan bedenken hoe we ophouden met steeds maar eetplannen bedenken!
Aangezien een been amputeren toch niet helemaal mijn ding is, en tulpenbollen niet echt lekker, ben ik overgegaan op andere tactieken om de verschijnende kilo's op het displaytje van de weegschaal te verminderen: Heb geslijmd, heb hem proberen om te kopen, heb gedreigd een andere te kopen, bedenk het maar. Alleen mijn zin geven. Ho maar..
Ik ben echt ontzettend blut. Echt blutter dan blut. Gelukkig had ik vorige week opgepast en had ik nog even een handje geld liggen. Maar dat is het dan wel inmiddels, aangezien mijn moeder bijna jarig is en ze graag zo'n beautybehandeling wilde hebben. Nou, duur dat dat is! Die mensen moesten eerst een half uur uitleggen wat al die ingewikkelde termen allemaal betekenden, en uiteindelijk hebben ze een soort van (dure) mix aangesmeerd.
Eén uur zo'n gezichtsbehandeling. zestig euro. ZESTIG EURO!! Een half uur masseren (dan kan je ook nog kiezen wáár) 40 euro! Tijd om ook maar te slijmen bij de bank.. Hallo! Joehoe! Zie ik eruit alsof ik veel geld heb?
Leuk hoor. Enig. Hopenlijk is het allemaal ook écht goed voor de rimpels enzo.
En ik was ook nog eens bij zo'n onbekende (ik denk, ik doe slim, dat scheelt vast in de prijs!, nee dus) niet eens bij een wereldberoemde hoog aangeschreven salon.
Pff. Er was ook níemand. Het nagelmeisje zat maar een beetje werkloos haar eigen nagels bij te werken met zo'n gigantische gezonde shake ernaast en de twee andere opgespoten blonde huppeldames zaten in een hoekje te beppen. Waarom ben ik geen schoonheidsspecialiste geworden?
Deze dame is in haar rijke dagen, door alle eindejaarsbonussen, en heeft in een impulsieve bui een ipod classic gekocht bij de ipod mania in de media markt
Nu heeft die verkoper, de goedgelovige idioot die ik ben, wel een stekker aangesmeerd ("Nee, op de computer kan je hem alleen BIJladen. Opladen lukt je niet hoor. Je moet gewoon een stekker hebben! Hij is maar 25 euro!! ") die ik eigenlijk helemaal niet nodig heb, aangezien hij blijkbaar prima opgeladen kan worden op de computer.
Stinkverkoper. Daar gaat mijn 'winst'.
Ook gelijk een hoesje erbij, dus toen was ik helemaal zo blut als het maar kan. Maar hij is wel erg mooi! Heb een zwarte genomen, want zo'n grijze met een wit draai-scroll-bedienings-ding zag er niet echt uit.
Ik ben nog steeds op dieet. Ik merk wel dat nu ik merk dat het ook werkt, ik steeds minder eet. Dan gaan de kilo's er nog sneller af. Maarja, dat is ontzettend slecht, en wanneer ik stop komt het er allemaal doodleuk weer bij.
Maar blijf gewoon doorgaan. En wanneer ik niet meer afval kan ik altijd nog een been amputeren. Of voor een jaar of drie op tulpenbollen leven
Toen ik me zo fijn voelde nadat ik een kilo afgevallen was dacht ik, ach, kan mij het schelen. Laten we gewoon een tijdje dieeten. Je hebt het allemaal zelf in de hand nietwaar.
En ik heb me er al twee weken aangehouden. Vanaf de kerst dus. Oké, bijna twee weken. En ben ozoo trots op mezelf!
Gewoon alleen normaal ontbijten, de lunch en alles overslaan, eventueel een cup a soupje of zo'n snack a jack geval, en dan normaal avondeten. En tussendoor zo veel mogelijk water drinken. Wat er wel voor zorgt dat je elke 10 minuten naar de wc moet. Maar dat terzijde.
En al 3 kilo! Woehoe! En ondanks dat ik soms best snak naar een twix, ik wéét dat dat fijne 'afvalgevoel' stukken beter is dan dat schuldgevoel na die twix. Dus hou ik me er keurig aan. En wanneer ik een koekje eet heb ik dat eerst goed met mezelf overlegd.
Ojoo ik ben zo goed! En het voelt ook goed.
Alleen schijnt mijn stofwisseling nu over te gaan op het levensbedreigende programma. Hij denkt nu dat er in de hele omtrek geen voedsel meer te vinden is en gaat hij, om mijn leven te redden en me niet te laten verhongeren, mijn stofwisseling trager laten werken. Ontzettend behulpzaam dus.
Maar niet echt bevordelijk wanneer ik mezelf wel weer goed genoeg vind en weer terug ga naar mijn normale levenspatroon. Waarschijnlijk hier en daar wel met een koekje minder. Kilo's komt u maar weer!
Zucht! Maar dat zien we dan wel weer..
Hopenlijk is het nieuwe jaar voor jullie fijn begonnen! En voor alle andere mensen met goede voornemens: Gaan met die banaan!
Had ik het eindelijk voor elkaar dat ik een teller had.. Met al 330 mensen Of het een erg goed werkende teller was, dat weet ik ook niet
Deed op de één of andere opmerkelijke reden de 'home' knop op mijn blog het niet meer...
Nouja, hij deed het wel, je kwam alleen op een niet-gevonden-site terecht.
Dus nou heb ik weer zo'n kant-en-klaar-template-ding, maar mijn teller is er mooi vandoor..
ZUCHT! Maar, door mijn geweldige computer kwaliteiten, heb ik hem er weer op gezet . Hij staat alleen op een andere plek, maar dat mag de pret niet drukken.
Hoop dat jullie allemaal zijn bijgekomen vd kerst. Ik wel hoor, maar zal ook blij zijn als al die feestdagen er weer opzitten. Deze grappen zijn overigens ook behoorlijk slecht voor mijn banksaldo En voor mijn vetpercentage.
Alleen, je zult het niet willen geloven, dat doe ik zelf trouwens ook niet echt, ik ben een kilo afgevallen na de kerst. En je wilt echt niet we-ten hoeveel ik heb gegeten. Een heel dorp in Afrika had er een week van kunnen eten.. Ik snap er echt helemaal niets van. Wat is dat nou weer. Als ik denk, ik ga nu even een weekje op de lijn letten, geen grammetje. En nu een kilo! Een KILO!
Misschien wordt het tijd voor een nieuwe weegschaal..
En wat ik me ook nog zat te bedenken, van de zomer wil ik een maand of twee vrijwilligerswerk gaan doen, om bijv dat dorpje in Afrika te helpen, wat o wat te doen met mijn kersvers veroverde kamer?
Want onderhuren vind ik echt niet zo fijn, het idee dat er een ander wildvreemd mens in je bed ligt voor twee maanden.. Maarja je moet wat. Of ik verstop gewoon mijn bed..
Bij nader inzien vind ik het toch wel behoorlijk eng. En de er zijn ook tamelijk meer maar-en dan ik in de eerste instantie had gedacht.
Ik ken daar niemand. Straks moeten mn huisgenootjes me niet. En aangezien ik soms de vervelende gewoonte heb om me helemaal af te zonderen en niet door te hebben dat ik gewoon mensen nodig heb, is dat niet heel erg handig. De afstand wordt groter.
Straks word ik hartstikke eenzaam. Of vind ik er niets aan.
Of krijg ik geldproblemen.
Bovendien is het leventje wat ik nu heb, dat oude vertrouwde, wat inderdaad aan de ene kant voortdobbert, aan de andere kant ook moeilijk om op te geven. Het zal nooit meer worden zoals nu.
En dan doel ik niet eens op alleen het huis waar ik woon. Maar ook de dingen die ik eromheen in het dorp doe. Natuurlijk zie ik iedereen nog wel. Alleen is het allemaal anders.
Ik weet dat dit moet. En ik wil ook niet echt dat het zo doorgaat. Ik verlang ook naar meer. Maar wil dit ook niet opgeven.
Jeetje, wat een hoop zware toestand ineens. Tis natuurlijk veel leuker om te lezen over mijn pim-pam-pet-avonturen van vanmiddag. Alleen staat mijn hoofd hier niet echt naar. Dat krijg je in de vakanties. Minder drukte, veel meer tijd om na te denken. (lees: piekeren).
En dat gebeurt straks misschien ook. Terwijl ik in mijn eentje eenzaam op mijn kamertje zit. Dan pieker ik me suf straks. En misschien zien jullie anders hoor, maar ík vind mezelf er niet bepaald leuker op worden zo.
Jeetje.
Nou nu komen er weer een paar drukke dagen aan. Dus de wat opgewektere blogjes zijn weer in aantocht.
Hoop dat jullie allemaal een fijne kerst hebben gehad
Gister zat ik in de nachtmis, normaal gesproken kom ik daar niet echt. Af en toe om mijn moeder een plezier te doen, maar dat is het dan wel.
Ik voelde me de hele avond al een beetje naar, zonder dat ik goed wist waar het nu direct vandaan kwam. Ik zat daar, en die pastoor/pastor/belangrijk persoon was zijn preek aan het houden, hij had het over verlangens, groei, in je hart kijken wat je wilt, je dromen, etc, en ineens wist ik het.
Het had niets met een toekomstige baan bij de Nederlandse Spoorwegen te maken.
Het werd ineens helder. Al mijn twijfel verdween. Ik ga en wil uit huis. Ik wil het echt. Ik groei hier niet meer, ik waardeer de aanwezigheid van mijn moeder en broertje niet meer, zoals ik eigenlijk zou moeten. En zoals zij dit ook verdienen.
Ik leef niet echt. Ik dobber maar een beetje mee. Ik doe dingen sommige dingen die ik stom vind, puur omdat ik ze altijd al doe. En omdat het allemaal zo makkelijk is om maar gewoon verder te dobberen.
Maar ik ben het zat.
En natuurlijk hou ik van de plaats waar ik nu in woon. Hier ken ik erg veel mensen, en voel er me ook thuis. En is het niet gek dat ik de twee mensen waar ik het meest van hou, nu wil 'inruilen' voor een stel huisgenootjes die ik niet eens ken.
Maar het is niet gek dat ik dit wil. Het is niet ondankbaar. En al helemaal niet gemeen. Het hoort zo. En negentien is misschien iets jonger als 'normaal'. Alleen ben er gewoon aan toe.
Wil mijn eigen plekje. Boodschappen doen wanneer ik wil, de deur uit wanneer ik wil, terugkomen wanneer ik wil, eten wanneer ik wil, opstaan wanneer ik wil, werken wanneer ik wil, en natuurlijk gewoon doen wát ik wil. Niet dat dat nu niet kan.
Maar er moet altijd rekening met iedereen en vanalles gehouden worden. Altijd verantwoording dat afgelegd moet worden. Altijd krijgt het een stempel. Een veroordeling soms. Een schuldgevoel waarmee je dan blijft zitten. Nouja, waarmee ík dan blijf zitten, alleen dat is typisch mij.
En dat is ook meer dan logisch. Natuurlijk moet dat. En dat zou straks ook moeten wanneer ik bijv een studentenhuis betrek. Alleen is dit dan op een hele andere manier.
Om weer even terug te komen op de nachtmis, ineens begon de meneer te vertellen over de mensen die zich zo eenzaam voel(d)en. Vooral in deze dagen. En naast me boog het hoofd van mijn moeder en keek ze een minuut later ontzettend in en in triest weer op.
Hoe egoïstisch, en zo anders dan de kerstgedachte is het dan, om gewoon te gaan met die banaan. Heb ik het dan niet allemaal verkeerd begrepen.
Ben ik dan te egoïstisch? Ondanks dat ik dit wil, en dit niet vreemd is aangezien iedereen het vroeg of laat doet. Hoogstens een beetje slecht gepland en met een beetje ingewikkelde omstandigheden.
Het enige is dus nu. Hoe ga ik het brengen. Hoe vertel ik het zonder iemand te kwetsen. Is er ooit een goed moment?
En er zal wel vanalles nog tegenzitten. Natuurlijk geld. En hoe vind ik ooit iets goeds. Maar dat is allemaal op te lossen.
Dit is echt het moeilijkst. Alleen voel me wel opgelucht dat ik een beslissing heb genomen. Er zijn vier miljoen redenen te bedenken waarom ik het fijn vind om op mezelf te gaan, en waarom dit ook beter is.En eigelijk 'maar' één om dit niet te doen. De gevoelens van de mensen die ik 'achterlaat'.
Alleen is dat logisch wanneer ik uit huis gaat. Of wie dan ook dat doet. Het zegt vooral veel over mij en wat ik wel en niet belangrijk vindt. En typeert het dus vooral in welke mate ik altijd rekening houd met anderen en hun behoeftes. En heb al eerder meegemaakt dat het in sommige gevallen beter is om dit iets minder te doen.
Klinkt allemaal nogal dramatisch natuurlijk. Ik ben zo weer terug als ik wil. Niet terug terug. Maar gewoon als ik even langs wil komen.
Ik verhuis niet naar de andere kant van de wereld. Alleen is en blijft het een definitieve stap. Eens weg, altijd weg. Zoals het nu is zal het nooit meer worden. Het is een thuis, ik voel me prettig. Alleen wil ik méér.. En met hangende pootjes terugkomen is niet echt mijn intentie..
Dit heb ik nodig. Hier groei ik van. En ik zal huis op mijn bek gaan. Niet alles zal perfect gaan, zoals het nu gaat. Puur omdat ik in zekere zin nu al weet wat er over twee maanden gaat gebeuren.
Het is een goede beslissing. En een gezonde, nu nog een 'hoe vertel ik het tactisch plan'.
De meeste reacties die ik hier 'normaal' op krijg zijn: "Jémig, heb je háár weer met haar zweverige onzinnigheid' Ja, ik heb zulke subtiele en sympathieke vriendjes en vriendinnetjes.
Uhm
Nu, nog even voor alle numerologie-leken, numerologie is ook wel de leer vd getallen. Aan de hand van je geboortedatum, huisnummer, verzin het maar, is vanalles af te leiden.
Dit kan je allemaal berekenen door allemaal dingen van mekaar af te trekken, op te tellen, tekeningetjes te maken, enzovoort. Je kan het ook gewoon in vullen op internet en het rolt er kant en klaar uit.
Kijk
Zij het niet op zijn aller-uitgebreidst (is dat een woord?), toch hartstikke geinig.
Mijn score was overigens dit hieronder, en geloof me, ALLES klopt. Het enige gekke is misschien het creatieve, ik wíl het altijd wel zijn, ik ben het alleen niet..
Verder klopt het. Het is gewoon bijna eng. Ben benieuwd of het bij jullie ook klopt
O, en voor ik het vergeet, ik wens jullie allemaal op de valreep een héél fijn kerstfeest en een ontzettend gelukkig 2008 toe!
hoe je als kind was
vlot, beweeglijk
gezin= 7 hoe je het gezinsleven ervaren hebt
je kunt je vinger er niet op leggen. Beetje vaag. Kan ook spirituele ouders hebben
confrontatie= 8 hoe kijk ik tegen de wereld aan?
de wereld is zwaar. Je hebt het gevoel dat je geleefd wordt. Je hebt zwaar verantwoordelijkheidsgevoel.
puber= 1 hoe je je naar de volwassenheid ontwikkelt
zie algemeen 1
uiterlijk= 11/2 hoe anderen tegen je aankijken
emotioneel invoelend, moederlijk, zacht en liefdevol
innerlijk= 5 waar je sterk in bent, wat je wezen is
creatief vormgeven, schrijven en poëzie, handelsgeest, publieksgericht, communicatie, rusteloos energiek. Dynamisch getal.
levensles= 9 groei naar volwassenheid, wat je moet leren
Leren uitdragen. Leren talenten gebruiken.
totale confrontatie= 7 hoe je denkt dat de wereld in elkaar zit
Verslaving aan suiker, films, medicijnen enzovoort. Humeurig, af en toe wegvluchten. Er niet willen zijn. Niet met de grote boze wereld te maken willen hebben.
blokkade= 13/4 waar je moeite mee hebt
Perfectionistisch, durven geen fouten te maken, jalouzie. je loopt altijd tegen je beperkingen op. Je gaat teveel piekeren.
werkwijze= 16/7 hoe je de dingen aanpakt
invoelend, hulpvaardig, verzorgend en intuïtief. Mensen zijn spiegels voor hen. Intuïtief voel je aan wat goed voor je is, hoe je moet werken. Dienstbaar beroep.
horizon= 9 hoe je naar jezelf kijkt, je innerlijke beweegredenen
Trots en eigenwijs (Is niet op te voeden). wil alles zelf doen.Ik ben de zon, ik doe het, ik!. Doet wat hij zelf wil.Groei: zich dit niet laten afpakken. Ga de 9 niet ongevraagd iets opleggen, de 9 moet er zelf om vragen.
progressief jaar= 1 in welke fase jij je bevindt
vernieuwend
Juist, ik heb weer een nieuw idool Deze meneer komt uit Engeland, speelt gitaar, heeft een erg aparte haardracht is 22 jaar. Hij stond eerst in het voorprogramma van the Fray en nu wordt hij langzaam zelf beroemd. Nou geeft hij dus begin januari een concert in paradiso, en nog een paar keer ergens anders int land, maar is dat natuurlijk nu al hartstikke uitverkocht.
Het geluid lijkt een beetje op dat van Jack Johnson, maar dan met ietsie meer pit en klinkt zijn stem wat warmer. Ook heeft hij wel iets weg van John Mayer. En laat ik al deze mannen nou helemaal het einde vinden. Vind het dus ook geen punt dat zijn muziek niet über orgineel is, maar hier aardig wat van weg heeft.
Waarschijnlijk heb je 'Dream Catch me' al hier en daar voorbij horen komen, hierdoor heb ik hem in ieder geval wel 'ontdekt'. Zijn album heet Hand Built By Robots, niet alle nummers vind ik zo lekker klinken als het bovenstaande nummer, maar ik vind er wel een hoop fijne nummers bijzitten.
Check it out
UFO Dream Catch Me
Uncomfortebly Slow All I Got
<--- Feels like home, mijn favo sinds gister
En van het nummer 'Ageing Superhero' vond ik deze tekst toch wel ontzettend op mijn momenteel ietwat verwarde en labiele toestand slaan:
Every time I think of growing up I find out that I just slipped back,
I got it all wrong you know I,
Feel younger than I did when I was younger on a backwards track
I thought by now I could have figured it all out instead I'm further back,
Feels kinda stupid but I,
Feel 16 in my head but I guess it's only 5 years back
(..)
For all the times I've tried to take a little time out for myself,
I'm just growing all alone again
But I find in my mind that I'm not.
Time is running out and I just want to say I'm sorry now,
Before I'm all alone again, and I'm broken and cold
The ageing superhero in me is tired
Because he's lived too fast for too long
and he still longs to be inspired
Een beter filmpje dan die hieronder staat kon ik echt niet vinden. Het is nogal slechte kwaliteit en het begint met een hoop lawaai, dus denk hieraan als geen hartverzakking wil krijgen terwijl je je koptelefoon op je hoofd hebt en optimistisch op play drukt..
Vandaag hoorde ik iets verschrikkelijks. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin. En ik kan het niet uitstaan. Ik hoop dat ze heel lelijk, dom en gemeen is. Of dat ze morgen, voor een jaar of drie, een acné-aanval krijgt. Maar híj zit straks lekker met dat stomme mens voor de open haard met kerst, terwijl ik weer mijn portie romantiek uit een stomme film moet halen.
Het is niet eerlijk jongens. Uiteindelijk bleek het een beetje vervelend leugenachtig mannetje te zijn, hoe o HOE is het dan mogelijk dat híj nu eerder iemand heeft gevonden dan ik.
Ik heb een beslissing genomen. Ik ga uit huis. (Dan stort ik me gewoon op het eerste de beste mannelijke huisgenootje) Niet gelijk (uit huis..). Maar ga het wel. Ben nu negentien, dus heel veel haast is niet geboden, maar kan het wel in de week zetten.
Alleen nu is het punt: hoe zet ik dat in de week, zonder dat mijn lieve moeder en broertje gelijk denken dat ik van ze af wil. Zucht. Wat is het weer ingewikkeld allemaal.
En dan heb ik na zitten denken over het geld. Ik doneer nu zo'n 500 euro in de maand aan mijn moeder, dat is de allimentatie, plus studiefinanciering. Mijn moeder betaalt dan wel weer mijn studie, maar de studiefinanciering is veel hoger dan de kosten van mijn opleiding.
Maar ik kan toch niet zeggen van mam, leuk dat ik hier mocht wonen, dat je negentien jaar álles voor me hebt gedaan, alleen ik ga er nu vandoor en ik hou mooi dat geld zelf.
DAT KAN TOCH NIET!
Ja, zegt iedereen, maar zo hoort het eigelijk wel. Dat is normaal. Alleen voelt het zo slecht en ondankbaar. En hoe lang ik er ook over nadenk, ik kom er echt niet uit. Het lijkt alleen maar ingewikkelder te worden.
) (heel gek) en ook nog wijn te weinig had met de daarbij horende stress.
(gebeurde gelukkig niet) 
?!!! haalt en zich weer lekkerder kan voelen over zijn studiegedrag.
Ik wil gewoon niet dat het ophoudt. 
Hihiiii! Mijn excuses dat ik zolang van de aardbodem verdwenen was, maar soms heb ik gewoon van die weblog-buien, en soms echt totaal niet (dat blijkt wel..)
EN IK HOU GEENEENS VAN THEEBISCUIT!
.jpg)
En voor mijn vetpercentage.
